قصه راستکی

یادداشتهای شخصی امیرعلی

جلال الدین
ساعت ٢:۱٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱٧ شهریور ۱۳۸٧  کلمات کلیدی:

پسرکی آمده بود از دنیای زندگان با ظاهری پریشان که "من امیرعلی‌ام و وبلاگ می‌نویسم!" در دلم گفتم  : "حضرت! ما که کتاب می‌نوشتیم و مجله در می‌آوردیم کجا را گرفتیم که تو جوانک یک لاقبای پاپتی بخواهی بگیری" ....اما  مردک حتی امان نداد که حرفم را پایان رسانم که : "به مناسبت 39امین سال فوتت برایم مطلبی بنویس تا روی وبلاگم منتشر کنم" و با چه وقاحتی می‌گفت سالروز فوتت، انگار نه انگار که من خودم هستم و باید رعایت کند . همینجا بود که فهمیدم باید یکی از همین جوانهای از خودراضی باشد که خودشان را مرکز عالم می‌دانند و مدام می‌خواهند توی زندگی آدم سرک بکشند که "چرا اینقدر دمدمی مزاج بوده‌ام و از نجف شروع کرده‌ام و سر از نیروی سوم و تشکیلات خلیل ملکی درآورده‌ام  و بعدتر سر ماجرای خسی در میقات مذهبی شده‌ام و به پای سید نشسته‌ام و الخ...." و یا دست‌کم باید از مریدان سیمین باشد که آمده بپرسد: "چرا من ِعقیم به سیمین ِِ زایا خیانت کردم و به آغوش هیلدا افتادم" و از این خزعبلات...

پسرک تند و تند و جسته واریخته چیزهایی گفت که زیاد دستگیرم نشد، یعنی پاپی نشدم ببینم چه می‌گوید، اما خودش با چشمهای براق به من زل زد که : "حواست هست؟!" و من نخواستم بداند که معنی خیلی حرفهایش را نفهمیدم،‌مثلا همین وبلاگ را که از تک و توک مرده‌های تازه آمده هم شنیده بودم و یحتمل باید چیزی باشد که این قرتی‌ها اینقدر راجع بهش صحبت می‌کنند.

این بابا منتظر جواب بود و با دریدگی درآمد که: "آخرش می‌نویسی یا نه؟!" و من که همه این سالها شنونده و خواننده بودم، برایم سخت بود که دوباره نوشتن را قبول کنم. آن هم با این حساب و کتاب سختی که اینجا هست که چرا این‌را نوشتی و آن‌را چرا گفتی و برای چه چپ نگاه کردی و راست رفتی و الخ....

اما پسرک از شهر برآمده جوری حرف زد که مجبور شدم خواسته‌اش را بپذیرم. شاید چون مرا یاد برادرم می‌انداخت –که نماینده آقای بروجردی در مکه و مدینه بود و خیلی زودتر از من مرحوم شد- وحالا مدتهاست که ندیدمش، حسابش از ما جداست و ما هنوز یعد 40 سال داریم حساب و کتاب جوانیمان را پس می‌دهیم...ولش کن....القصه...سنگهامان را واکندیم که من از سیاست نمی‌نویسم و راجع به آدمها هم قضاوت نمی‌کنم و به حرفهای سیمین هم کاری ندارم و الخ....  همه را قبول کرد و همینجا بود که معلومم شد از آن هفت خطهای روزگار است که اینجور راحت زیربار حرف من می‌رود و لابد نقشه‌ای برایم ریخته و قصدی دارد.... اما دیگر کار از کار گذشته بود و قرارمان را برای صبح دوشنبه 18 شهریور توی دفتر کارش گذاشته بودیم. خوبیش این بود که توی کارخانه‌ای بود و برای من فرصتی که ببینم روزگار جماعت کارگر در این سالها تغییری کرده و یا هنوز همان آش است و فقط قبل منقلش عوض شده است.

الان که دارم اینها را می‌نویسم توی اتاقش هستم و پشت میزش نشسته‌ام. خودش هنوز نیامده و همین دارد کم کم عصبی‌ام می‌کند. شاید وقتی بیاید بهش بپرم که : "غلط کردی مرا زودتر کشاندی اینجا ...." اتاقش هم به غایت به‌هم ریخته و صد رحمت به اتاق محدث شوهرخواهرم... روی میزش نقشه و تسبیح و خودکار و نامه‌های اداری و روزنامه و مجله و والذاریاتی بود که بیا و ببین. و معلوم بود که طرف حسابی سیاسی است و همانطور که حدس می‌زنم سرش به آخوری بند است که الله اعلم...

.... و اوضاع کارگرها را دیدم که با 50 سال پیش که من بینشان بودم توفیری نداشت. لباسها همه نو و متحدالشکل و دستکشها و کفشها مرتب و همه‌شان عینک برچشم. ولی معلوم بود که دردی دارند و غمی که نمی‌خواهند راجع بهش صحبت کنند. لابد باز هم گرفتاریها همان گرفتاریهاست و مصیبت اجاره نشینی و قبل منقل زندگی و خرج سر و همسر و مریضی 5-6 توله‌ای که هرکدام حتما دارند و شبها تا صبح وق می‌زنند و ... همان مصیبتهایی که صنعتی شدن برای این کشور به ارمغان آورده و به گمانم ناشی از بوی گند همین نفت باید باشد....رها کنم

از لابلای اوراق این بابا دستگیرم شد که دوستی دارد "رضا" نام که از آن پاچه ورمالیده‌های روزگار است. مردک توی کاغذ خطاب به این امیرعلی نوشته که: "جلال برای من تمام شده بعد از این‌که سفر به آمریکایش را خوانده‌ام..." همه‌اش از گور این سیمین و شمس بلند می‌شود که بر‌می دارند این چیزها را چاپ می‌کنند و برای آدم آبرو باقی نمی‌گذارند. یکی نیست بگوید من خودم 40 سال است گیر همان لبی هستم که تر کرده‌ام و غلطهایی که کرده‌ام و خزعبلات و لاطائلاتی که بافته‌ام،‌شما چرا آتش بیار معرکه می‌شوید...

خلاصه اینکه پسرک وقیح نیامد و حسابی دست مرا توی پوست گردو گذاشت. دلم برای این چند ساعت مرخصی سوخت که اگر می‌دانستم اینجور حیف می‌شود، لااقل سری به سمیمن یا شمس می‌زدم و دورادور دیداری تازه می‌کردم و ....ولش کن!

تا دیر نشده بروم توی شهر دوری بزنم و ببینم این گورستان آهن و سیمان چه تغییری کرده و مصادر امور دست کی است و دنیا چجور می‌چرخد و از کدام طرف.... هرچند که دیگر حوصله این خزعبلات را ندارم و ....

این یادداشت بی سر و ته را هم روی میزش گذاشتم که اگر پیدا کند آن بلایی که می‌خواست را سرش بیاورد. و خود این یادداشت اگر عقلش برسد یکجور دهن‌کجی است به او.

یا علی مدد!

 

بعدالتحریر:

1- خیلی فکر کردم برای جلال و 39امین سالروز فوتش چیزی بنویسم یا نه! عاقبت این شد که می‌بینید. هنوز صدای آن بزرگوار توی گوشم هست که: جوانی ما در ارادت به جلال آل قلم گذشت....

2- پس فردا سالروز فوت مجاهد خستگی‌ناپذیر، طالقانی است. می‌خواستم در این مورد و این‌که ما چقدر راحت این بزرگان را فراموش می‌کنیم هم مطلبی بگذارم که ترسیدم باز به مناسبت نویسی متهم شوم.

3- صدای ربنا... که بلند شد و عطر الله اکبر که پیچید، مرا هم یاد کنید.